Teşekkürler Sana
Posted on | 25.12.2009 | Yorum yazılmadı
Bir soğuk Aralık, bir sıcak Cuma gecesinde başlamış bu uzun hikâyemiz.
Karlar düşerken, şirin Anadolu kasabasının itaatkâr çatılarına, usul usul. Işıklar ürkek bakarken camdan dışarı. Aynen şâirin aklından geçen gibi:
“Lambada titreyen alev, üşüyor…”
Gözleri görmüyor, aklı şaşıyor adamın. Yeni bir yola düşerken bu soğuk günde. Sonradan “yol onun, varlık onun” diye belleyeceği dikenli bir yola…
Neler var bu yolda? Hiçbir şey belli değil. Yaşayacak, görecek, üzülecek, sevinecek, gözlerini ovuştura ovuştura uyuyayak. Çalınan oyuncağını özleyecek. Arayacak, okuyacak. Merak edip ansiklopediler karıştıracak. Memleket meselelerine kafa yoracak. Ara sıra sinemaya gidecek. Suskun şehirler bırakacak ardında:
Hikâye başladığı yere hiç dönmüyor. Hep başka diyarlarda geçiyor, izleyen sahneler. Oğuzeli, hiç mi hiç İstanbul’a bağlanmıyor.
Şimdi bugün, işte bugün, o hikâyenin başladığı günlerden bir gün. Kar görmemiş bir İstanbul günü, bir sıcak Cuma, bir sıcak Espresso eşliğinde iç içe geçiyor yaşadığımız lahzayla.
İyi ki doğmuşsun be adam. İyi ölürsün inşallah.
Vefa, Sadece Bir Semt Olsaydı
Posted on | 15.12.2009 | Yorum yazılmadı
Dostum,
Aramızda vefaya dair bir anlaşma yaptık mı biz? Son ayrılışımızda, birbirimizi son gördüğümüzde, gözlerimiz gizli bir veda anlaşması mı yapıyordu? Neden vefa ile veda arasında bir harf uzaklık (yakınlık) var? Dostum.
Mektup yazıyorum sana, bu beyaz Wordpress kağıdından.
SEO filan diyorlar. Mektupta SEO mu olurmuş. Etiketler var sağda. Ben sana hiçbir etiketi yakıştıramam, yapıştıramam. Ben seni kategoriye de sokamam. Sen öylecesin, olduğun gibisin. Şahsına münhasırsın.
Ama şimdi, uzağından yazıyorum senin. Çünkü, uzağına düşmüşüm. Bilmeden, görmeden, anlamadan uzaktan sesleniyorum sana.
En son gözlerinde aradım kendimi. Meşgule düştün.
Bir bayram günü belki yine… yine telefon rehberinde adımlarken göreceğim gözlerini. Bayramını kutladığımda şaşıracaksın. Ve belki bir 10 seneliğine bu kadar… Bu kadarı yetecek de artacak.
Vefa, bir semt olsaydı diyeceğim sık sık. Sadece bir semt oluverseydi. İnsanın boğazına duran bir lokma olmasaydı keşke.
El, veda.
Günahlarımızın Ağır Bedeli
Posted on | 13.12.2009 | 2 yorum
Adalet isteyemiyoruz bu dünyada. Çünkü insan eliyle dağıtılacak adaletin adalet olmayacağı, tarih kitaplarından, haber bültenlerinden, sinema filmlerinden, yaşadıklarımızdan, duyduklarımızdan… bildiğimiz gibi besbelli! Bir insana, adaleti, hürriyeti başka bir insan sağlayamadı bugüne kadar. Bir insan, başka bir insanın terazisi olamadı.
Bu işler, insanoğluna göre değil azizim. Çünkü insanoğlu, şaşkın bir teraziye sahip. Hani zabıtaların teftiş ettiği o bozuk terazilerden bir tane de insanın içinde var. Her önüne geleni, o teraziye vuruyor.
Adalet burada tecelli etmiyor.
Ne oluyor sonra? Günahlar yağıyor üzerimize. “Günah”ı, dini bir terim olarak değil, hayat çevrimlerindeki “bug”lar olarak değerlendirin. İnsanoğlu’nun ardında bıraktığı iz, Ümraniye Çöplüğü gibi bir dev günah yığını.
Sizinle beraber yaşadığımız bu aynı dünyada, güvenlik için harcanan kaynakları bir aklınızın ucuna getirin. Dilimizle telaffuz edemeyeceğimiz miktarlarda kaynak, güvenlik için, savunma için, taarruz için, savaş için, kan için… akıyor.
Günah, insanoğlunun ortak kültürü olmuş artık. Bir bakıyorsunuz, Barack Obama, aldığı barış ödülünü günahlarının keffareti kabul ediyor. Günah işleyeceğim ve barış olacak! Günahlar üzerine kurulu bir barışın hiçbir zaman olmayacağını sağır sultan anlamadı mı artık!
İnternet güvenliği, günahın en popüler olduğu yerlerden birisi. Oraya bir bakıyorsunuz. Milyonlarca insan günah işlemek için çırpınıyor. Bir o kadarı da bu günahlara karşı kendini korumak için. Düşünün ki ne büyük paralar, sırf bu koruma sistemlerini kurma, yaşatma için harcanıyor.
Belki Matrix filmindeki gibi fiziki bir canavar yaratmadık ama öz be öz kendi günahlarımızla ortak bir “günah imparatorluğu” kurduk. Sınırları olmayan koskoca, görkemli bir imparatorluk. Dünyanın servetini bu imparatorluk sömürüyor.
Sizce ey okurum, şu günah imparatorluğu safsatası olmasa, hani şu “adalet” dediğimiz şey gerçekten tecelli etse, bu dünyanın bütün serveti, bütünü kaynakları, üzerinde yaşayan herkese yetmez mi? Fakirlikten kavrulan Afrika bile coşmaz mı? Evsizlerin hepsinin birer evi olamaz mı? Tüm sorunlar çözülüvermez mi?
Düşünüyorum, belki teoride böyle çıksa bile pratikte yine olamayacak! Heyhât.
Dünya, bu beyhûde umutların yeri değil. Biz yine şarkılar söyleyip günahlar biriktirmeye ve günahları karşılamaya devam edeceğiz.
Nobel Barış Ödülü alacağız. Güvenlik sistemleri kuracağız. Çantamız çalınmasın diye boynumuza asacağız. İnternet Şubesi’ne iki faktör doğrulamayla gireceğiz. Oturduğumuz siteye 24 saatlik bekçi tutacağız. Bahçelerin etrafını dikenli tellerle ihata edeceğiz. Arazileri mayınlarla ziynetlendireceğiz. Yapacağız da yapacağız.
Bir gün tüm bu paralel akımların durdurulduğu, yazılımcı tabiriyle thread’lerin senkronize edildiği bir anda bu kadar ömrümüzü neyle geçirdiğimize bakıp şaşırıp kalacağız.
Evet, şaşkın bir terazimiz var.
Adalet için de çok erken.
Droid, Ne Anlama Geliyor?
Posted on | 04.12.2009 | Yorum yazılmadı
Teknolojik bir yazı olacak, önceden ikaz edelim.
Droid, Amerika’ya yeni sürülmüş bir cep bilgisayarının adı. İçinde emekleme safhasındaki Google’ın Android adlı işletim sistemi var ve ilk defa 2.0 sürümüyle bir cihazda dağıtılıyor. Aşağıdaki resimde, Droid’in karakterini görebilirsiniz. Evet, o kırmızı şey, Droid’i çağrıştıran bir anahtar oldu.
Droid’in arkasında üç büyük adam var: Google, Verizon, Motorola. Apple’ın Amerika’daki mobil internet pazarının %50′den fazlasını elinde bulunduracak kadar hakimiyet kurmasının ve pastayı hamuduyla götürmesinin elbette birçok büyük şirkete uykusuz geceler yaşatacağı ortada. Bu uykusuz üçlü de son olarak Droid ile rekabet edecekler.
Motorola, kendi tarzı olan karışık kuruşuk reklamlar çekmeye devam etse de Apple ve arkadaşı AT&T operatörü ile asıl savaşı Verizon yapıyor. Verizon Wireless, Amerika’nın AT&T ile yarışan büyük GSM operatörü. Al birini vur ötekine misâli, ikisi de. Ses kalitelerinin Turkcell’in yanına yaklaşamadığına birebir şahitim.
Verizon bu savaşta ne yapıyor? Aslında çok da ilgimi çekmezdi bu meseleler fakat TV reklamları üzerinden açıkça yapılan göndermeler hoşuma gitti. O nedenle takip ediyorum.
İlkini Verizon başlattı. Aslında Verizon, IPhone’la işbirliği yapmak istiyor. Ancak Apple’ın AT&T ile yaptığı kilitli anlaşma gereği kimse IPhone satamıyor. Verizon da hem AT&T’ye hem Apple’a giydiriyor.
Görüldüğü gibi AT&T’nin 3G kapsama alanı ile Verizon’unki mukayese edilip AT&T kullananlarla dalga geçiliyor. Aşağıdaki meşhur oyunca reklamında ise IPhone, Küçük Emrah misâli hüzünlendiriliyor ve sebebi de AT&T’nin güdük kapsama alanı. (Aslında bu harita doğru ama eksik. AT&T’nin 2g kapsama alanı Verizon’a basar. Ancak 3G’de ise bu haritaya bakmak lazım.)
Gerçekten bir TV reklamı açısından çok eğlenceli şeyler bunlar. Amerika’nın birbirini hicvetme şekli sanırım burada hoşluk oluşturan. Reklamlar davalara dönüşse bile, halk eğlenceli bir savaş izliyor. Onlar birbirini yiyedursun, biz içelim abiler tadında.
AT&T ise dava açmakla beraber reklamlar üzerinden yine karşı atağa geçiyor. Ancak reklamları Verizon kadar eğlenceli değil. Direk kafasına vurmak şeklinde reklamı tercih etmiş.
Bu da yan yana mukayese yaptığı bir reklam. Reklama göre, Verizon’un tek özelliği V ile başlaması!
AT&T’nin en güçlü argümanı, Verizon’cuların konuşma yaparken internete girememesi. Bu bizde var diyor. Apple’ı da ayartmış bu konuda. Apple da hafifçe bu konuyu reklamına taşımış ve “sizin operatörünüz bunu yapabiliyor mu?” demekle yetiniyor.
Verizon ise, AT&T’nin kapsama alanını eleştirmekle kalmıyor; IPhone’un yapamadıklarını da sorgulayarak lafı yeni oyuncak Droid’e getiriyor. Evet, IPhone birçok şeyi yapamıyor ya da yapmıyor. Ama Droid yapıyor:
Zaten yapamasa bir şansı yok. Google, Android 2′yi konuşur hâle getirmek için yılın hareketini de yaptı. Bedavaya bir navigasyon yazılımını (ki bu çok değerli bir şey) herkese sundu. Yani Android hem Google’dan hem de Droid’den bir gaz alarak yoluna devam etti. Şimdi Amerika’nın her yerinde kocaman kocaman yazılarla “Droid Does” yazıyor. Elinde IPhone olanların, öylece durup bir iki saniye düşündüğüne garanti veririm.
Ortada büyük bir savaş var. 2010′da çok daha eğlenceli şeyler olabilir. AT&T ayrıcalığı bitebilir. Droid beklenenin üzerinde satış yapıp pazara yumulabilir. IPhone, 4. sürüm ile yapmadıklarını yaparaktan hatır gönül ilişkisini sürdürebilir. Göreceğiz.
Yalınız, benim şahsi arzum, Google’ın kendi telefonunu tasarlaması ve yaptırması; bu Motorola, HTC ve Samsung gibi yazılım donanım harmonisinden anlamayan şirketlerin suyuna gitmemesi. IPhone’un başarısının altındaki en büyük etkenlerden biri de buydu: telefon (IPhone) ve yazılımı (IPhone OS) aynı adamlar tasarladı. Şimdi sıra Google’da. Bize adam gibi bir işletim sistemi ve adam gibi bir cihaz çıkarın. Sen de Microsoft, şu Mobile 7′yi bir göster bakalım; neye benziyor?
Amerika’nın operatör savaşları, milli meselemiz olduğu için bu kadar üstüne düşüyorum sevgili okurlar. Kırmızı ışık ile.
Helvayı Sevdiğini Bilmemek
Posted on | 30.11.2009 | Yorum yazılmadı
Uzun süreli bir seyahate çıkacakken yanınıza alacağınız üç şeyden birisi ne olurdu?
Benim cevabım hazır. Uygulamamla da cevabımı teyid etmiş bulunuyorum. Geçen haftaki gidiş seferimde, uçağın kargo bölümünde, minnoş minnoş sallanan ve ancak dikey yürütülebilen valizin içerisinde, yerel bir market poşetinin içinde o şey duruyordu evet: Antepfıstıklı tahin helvası.
Bu fıstıklı helva, hep kısa yolculuklara programlamışken kendini görebileceği en uzun yolculuğu görüyordu belki. O da sevildiğinden habersizdi.
Günümüz insanının önemli bir farkındasızlığı var: helva. Hem bunu diğer yıl arkadaşlarıma anlatmak hem de bir haftalığına memleketi helva yiyerek yad etmek için aldım yanına kendilerini. 500 gr idi.
İlker arkadaşımızın Nutella’lı sandeviçleri arasında koca bir dilim yatırıyordum. İlk gün teklifsiz yapmıştım bu helva katkısını. İkinci gün kendi istemeye başladı.
Neden?
Çünkü insanımız helvayı sevdiğini bilmiyor. Bu kadar güzel bir kahvaltı yoldaşını neden market raflarında kurumaya mahkum ediyoruz aklım almıyor. Memleketimizin dört tarafı helvayla kaplı. Her yörenin bir helvası, her helvanın bir hikayesi…
Helva deyince milletin aklına sadece ölülere yapılan un helvası geliyor sanırım.
Uyanın ey millet. Helva yaşayanlara da can veriyor! Zengin ürün gamıyla ağız tadınıza, kalbinize ve geçmişle olan bağınıza hitap ediyor.
Bu sabah helvaya bir şans verin.
Los Angeles Notları
Posted on | 20.11.2009 | 1 yorum
Microsoft PDC 2009′a ait teknik notlarımızı bulutların arasında yazıyoruz. Burası işin şahsa özel kısmı. İlginize teşekkür ederiz sevgili okuyucu.
Aşağıdaki satırlar, serseri çağrışımlardan mülhem olabilir. Dikkatli tüketiniz.
…
Microsoft, neden böyle bir salonu seçti? Neden insanlar 1 ve 0′ları bu kadar özümsemişler. 1 var ise 0 da mı olmalı aynı yerde? Sıfır, cipher. Hepsi aynı kökten geliyor bu arada. Nişanyan‘a bakın vakit olduğunda.
Pisuvarların paravanları yok ise ne yaparsınız? Klozetlerin yüksek olmayan ve yere kadar değmeyen gudik paravanlarla ayrılmasına ne dersiniz? Çıkıştaki bu kapıcığa ne dersiniz?
Bazen kelimelerle anlatamazsınız yaşadığınız hissi. Aynı şeyi Türkçe ve bu memlekette düşündüğünüzde yüzünüzde bir gülümseme olacaktır kesinlikle. Şaşırmayın. Şaşırmayın çünkü siz de “xyz 200 m. geride” gibi tabelalar yazıyorsunuz sağa sola.
…
Ekvatora yakın olmak işe yarıyor. İstanbul’a göre üşümüyoruz. Ama geceleri olanları sormayın. Şehre buzdolabı iniyor. Arabadaki su, donuyor. İnsanın içi Ankara gibi üşüyor. Okyanusun öfkesi ensenizde!
…
Elektriğe inanmak!
Konferans merkezinde her yerde priz var. Elektrik hiç bu kadar kutsanmamıştı. Allah razı olsun düşünceli insanlardan. Yazılımcı etkinliği olunca kelle başına iki laptop bir pda düşüyor bu devasa yerde. Havada uçuşan bit’leri görebilirsiniz, keskinse gözleriniz. Wireless network’ün kalabalık olan günde yamulduğunu görmek nasip oldu.
…
Fuar merkezine park etmek paralı. Bunu sponsor edecek bir firma bulamadınız mı Microsoft? Ne lüzum var?
…
Okyanusun kenarında beni bekleyen bir balık ekmek hayal ediyorum. Hayal işte.
…
Yoldan bir Amerikalı çevirin. Gömleğini kibarca sıyırın. Sonra kolcağızını kesin. Akan şey %99 ihtimalle “proudly brewed Starbucks Coffee” olacaktır. Biz de çay demliyoruz fakat hiç bundan dolayı onur duymamıştık. Memleketimizde, “Starbucks Amerika’da kahvehane, İstanbul’da tiki mekanı” diyenlere söyleyelim ki… önceki tecrübelerimle de doğruladığım üzere Starbucks Amerika’da kahvehane değil. Bir ibadethane. O nedenle ülkemizdeki hâlini aynı bağlamda değerlendiremeyiz. Lütfen.
Eleştirecekseniz şunu diyebilirsiniz. Neden Amerika’daki kahve tadı bu kadar hoş da bizimkiler çamur gibi? Neden bizde taze kahve arayışı yok? Yok işte. Kahve memleketi değiliz. Türk kahvesi denen şeyin bile çekirdekleri Brezilya’dan geliyor. Hatta sözlük ortamındaki bir kahve mütehassısına göre çürük çekirdekler gelip Kurukahveci Çelebi oluyor. Hâsılı, bu kıtada çok güzel kahve yapılıyor ve sabahları burcu burcu kokusu yayılıyor.
Akşamları ise Starbucks’un en sakin zamanları. Neden acaba? Biraz düşünün.
…
Eğitimsiz bir şekilde araba kullanmak imkansız. Hemen göze batarsınız ve alırlar sizi LAPD bürosuna. Yolları parmağında oynatan, esnekliği seven Türk insanı için çok komplike ve katı trafik tarzı söz konusu. Ben ki o kadar bilinçliyken çeşitli ihlaller yapabildim. 
Birkaç LAPD arabası ve aynasızı görerek meramımıza ermiş olduk. Suçlularla olan çetin mücadelelerinde başarılar dileriz.
…
Amerika’da boğazımdan en çok geçen şey sıvı liginde Starbucks, katı liginde Snickers. Bunun dışında bu memleketin yenecek bir şeyini göremiyorum. Uzaktan gelen kokusu bile koşarak uzaklaşmama neden olabiliyor. Evet sevgili okuyucu. O büyük salonda, elini attığı her şeyde Yahudilere ait Kosher işaretini arayan biziz. Sevdiğimiz harfler: K, U ve D. İsrail’den gelip burada ağzıma hoş gelen her şeyi yerim diyen Musevi arkadaş aracılığıyla tüm İsrail’e de teşekkürlerimizi ilettim. Çünkü o değerli işaretler olmasaydı sanırım aç kalacaktık.
İlginç bir nokta da şu. Şubeleri olan büyükçe bir zincir markette İçim beyaz peynir, Marmara Birlik zeytin, Tukaş salça ve Halley gibi ürünler görmek gözlerimizi yaşarttı. Üstelik hepiciği, Türkiye fiyatından daha ucuza satılıyordu.
…
Herkes birbirine gülümseyerek selam veriyor. Yalandan da olsa, bizim unuttuğumuz bir haslet. Şimdi bana, eskiden pencere önü saksı renklerinin bile bir anlamı varmış hikayesini anlattırmayın. Selam alın, selam verin. Muhabbete can verin.
…
En iyi Süleyman Kalaycı dilinden veda edilir buralara.
Yaşamak, tek boyutlu resim gibi
Sokaklar esir kampı, yığınlarda ihanet…
Los Angeles Haftası
Posted on | 17.11.2009 | 4 yorum
Microsoft’un yazılım geliştiriciler için düzenlediği ve ürünlerinin vizyonu üzerinden geçtiği PDC 2009 etkinliği için Los Angeles şehrindeyiz bu hafta. Bugün Pazartesi ve ilk etkinliğimiz tam günlük “workshop”lara katılmak.
Tercih ettiğimiz workshop, kitaplarını ve makalelerini bildiğimiz kendine “IndigoGirl” adını takmış Michele. Konu Microsoft’un geliştirme teknolojilerindeki yol haritası.
Geleli daha bir buçuk gün olduğu için uyku düzenşi açısından yamuk durumdayız. Durum düzelip akşamları adam gibi değerlendirebildiğimde siz değerli okurlarıma güzel bir şehir mektubu yazmak istiyorum.
Şah-ı Şehre, İstanbul’a selam ile.
Esra Elönü Meselesi
Posted on | 11.11.2009 | 2 yorum
Şu sıralar meşhur olduğunu gördüğüm bir kişidir Esra Elönü. Meşhur yapan Ayşe Arman; geçelim. Kaba taslak bakarak anladım ki meşhur olmanın kuralı yine şaşırtmak.
Hatun kişi, nefes aldığı renkli atmosferine yabancı kimyasallarla etkileşim içerisinde olduğunu vurgulamış. Cohen geçiyor bir yerlerde. Anladığım kadarıyla Cohen, Nike gibi insanın üstüne giydiği bir şey. Ekşi Sözlük’teki ufak bir ayar, tam bu noktaya değiniyor. Esra kişisini Ertuğrul Özkök’lük yapmakla yargılamış ki altına imzamı atarım.
Ey okuyucu,
Popüler gündemin bu sığlığı, bu bayağılığı, bu hodbinliği beni uzak tutuyor bu tip insanların aktivitelerinden. Fakat, birkaç düzgün lafına şahit olduğum bu şehir yerlilerinin Ayşe Arman’la, Ayşe Arman kelime öbeğinde somutlaşan yozlaştırma sekansıyla, bu bayağılıkla, bu hodbinlikle ne işi var Allah’ın aşkına.
Yani beni de çağırdı diyelim bu muhabir… gidip abuk sabuk saçmalamak zorunda mıyım? Herkesi şaşırtacak, olduğumun dışında bir kişi olduğumu ispatlayacak laf salataları mı yapmalıyım? Bu mu kariyerimin bulduğu altın fırsat?
Cohen kim ya kızım?
Büyük Yalanlar
Posted on | 11.11.2009 | Yorum yazılmadı
Mustafa Armağan, söylemleri diğerlerine zıt da olsa tarz olarak yine bildiğimiz tarihçileri anımsatıyor. Tarihçi dediğimiz kişiler sanırım hep bu tarz olmak zorunda. Meslek icabı, bizim bildiğimiz şeylerin aslında bildiğimiz gibi olmadığını, bambaşka türlü olduğunu söylüyorlar. Teker böyle dönüyor anlaşılan. En doğru kelimesiyle, budur demek ki racon!
“Avrupa’nın 50 Büyük Yalanı” adıyla çok-satan raflara konumlanma güdüsü içerisinde. 2 km’den belli oluyor değil mi? Oldum olası bu iddialı başlıklara yanaşmamışımdır. Ancak burada konu ciddi, önümüzde tarih dersi var diyerekten bu başlığı yedim. Evet, 50 büyük yalan lafına tav oldum.
Kitap henüz bitmedi. Sürüyor. Aşağıda biraz “spoiler” içeren detaylar olabilir. Uyarmadı demeyiniz.
Avrupa’nın tanımını yapmaya çalışıyoruz ilk bölümlerde. Biraz Rasim Özdenören kitaplarındaki kavramların oturmayan zeminiyle iştigal ediyoruz. Sonrasında ver elini yalanlar.
Yalanlar peş peşe geliyor. Avrupa hakkında büyüttüğümüz, adına devrim, rönesans, aydınlanma veya kalkınma dediğimiz tarihin süsü olan olayların gerçek(?) yüzlerini okumaya başlıyoruz. Meselâ Magna Carta olayının nasıl tam tersi bir biçimde algılanıp onurlandırıldığını görüyoruz. Gözümüzde büyüttüğümüz Avrupa’nın ezikliğini ve aslında hiçbir şeye sıfırdan sahip olmadığını, hep aşırdığını öğrenerek kendimize güvenimizi tazeliyoruz. Tazeliyoruz, çünkü Avrupa öğrendiklerini de bizden öğrendi; kimden öğrenecek?
Bu kısımların abartarak sunulmasının hoşuma gitmediğini anlamışsınızdır. Ama hoşuma giden şey, Armağan’ın referans kullanımına çok dikkat etmesi. Bir laf savururken, dipnotu da peşinden savurması. Akademik bir titizlik göstermiş, tebrikler. Üstelik, önceki kitaplarından da hissettiğimiz edebî bir kaygısı var anlatımında. Her ne kadar böyle bir kitapta edebî sanatlara dalmak zor da olsa yer yer denemiş yazarımız. Başarısız demiyoruz, iyi olmuş.
Armağan artık Ortaylı, Bardakçı gibilerin olduğu A liginde top koşturan alternatif bir isim. Bu hâl de üzerine sinmiş durumda. Mustafa Bey’i gördüğümüzde, kitabın başından yeni kalkmış ve bir mola almış insan olarak görüyoruz. Araştırmacılığıyla Beşir Ayvazoğlu ile beraber müstesna bir yer işgal ediyor, yerli iklimde.
Bu kitabı, okuyucuyu gaza getirme tehlikesi içerse de dikkatli tüketildiğinde hoş ve aydınlatıcı bilgiler bırakacak cinsten:
Sanayi devriminin yaşandığı yıllarda İngiltere’de uyuşturucu maddeler neden yaygındır bilir misiniz? Fabrikalarda geçen uzun gecelerde çalışan anneler sevgili bebeklerini uyutmak için afyon bitkisi kullanıyorlardı da ondan.
Yedinci Kedi
Posted on | 06.11.2009 | 1 yorum
Crossing Over‘i izledim.
Tüm bu epik Amerikan filmlerinden öğrendiğimi pekiştirdim. Hıfzımı tekrar ettim.
Amerika yüce bir ulustur. Amerikan vatandaşı olmak, başarı ve fırsatlara açılan müstesna bir kapıdır.
Dünyanın geri kalan halkları, yani üçüncü dünya dediğimiz tayfa, bu kapıdan girmeden önce bir kere o elini indirmelidir.
İyi ki fimler var ve biz unuttuğumuz bu güzel gerçekleri hatırlıyor… ve biatımızı yeniliyoruz.